Το δόγμα της ανάγκης στο συνταγματικό πλαίσιο της Κύπρου

Εξήντα δύο χρόνια μετά την καθιέρωσή του, το δίκαιο της ανάγκης παραμένει βασικός πυλώνας λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το δόγμα αυτό γεννήθηκε λόγω της συνταγματικής κρίσης του 1963, επιτρέποντας στα κρατικά όργανα να λειτουργούν χωρίς τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων που προέβλεπε το Σύνταγμα του 1960. Ο Δρ Χρήστος Παπαστυλιανός από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας εξηγεί ότι η ανάγκη αυτή προέκυψε μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από την κυβέρνηση, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη δημόσια διοίκηση. Παράλληλα, οι παραιτήσεις των Προέδρων του Συνταγματικού και του Ανωτάτου Δικαστηρίου καθιστούσαν αδύνατη την ομαλή λειτουργία των θεσμών. Το Ανώτατο Δικαστήριο εισήγαγε το δόγμα με την ιστορική απόφαση του 1964 στην υπόθεση «Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κατά Μουσταφά Ιμπραήμ». Αν και οι νομικοί αναγνωρίζουν τον ρόλο του στη διασφάλιση της συνέχειας του κράτους, επισημαίνουν επίσης τους προβληματισμούς που εγείρονται από τη μακροχρόνια εφαρμογή του. Το δίκαιο της ανάγκης διατήρησε την κρατική υπόσταση της Κύπρου παρά την αδυναμία τήρησης της αρχικής συνταγματικής δομής.