Στις 16 Ιουλίου, το Εφετείο απέρριψε την έφεση ενός άνδρα που είχε καταδικαστεί για βιασμό, στέρηση ελευθερίας με σκοπό σεξουαλική κακοποίηση, κοινή επίθεση και απειλή βιαιοπραγίας. Το δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση του Κακουργιοδικείου, κρίνοντας ότι η απουσία γενετικού υλικού ή σωματικών κακώσεων δεν αποτελεί από μόνη της λόγο για την ακύρωση της καταδίκης.

Η υπόθεση αφορά περιστατικά που σημειώθηκαν τον Απρίλιο του 2020. Ο καταδικασθείς είχε τιμωρηθεί με συντρέχουσες ποινές φυλάκισης: 10 έτη για βιασμό, 3 έτη για στέρηση ελευθερίας, 4 μήνες για επίθεση και 1 έτος για κάθε κατηγορία απειλής βιαιοπραγίας. Κατά την άσκηση της έφεσης, ο κατηγορούμενος αμφισβήτησε την εγκυρότητα της απόφασης, επικαλούμενος την έλλειψη ιατροδικαστικών ευρημάτων και DNA.

Το Εφετείο απέρριψε τους ισχυρισμούς του, κρίνοντας ότι τα επιχειρήματα του καταδικασθέντος δεν κλονίζουν την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης. Οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ενοχή του κατηγορουμένου είχε αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας κατά την ακροαματική διαδικασία.